...yetti artık. Bıktım. Herkes hayatı suçluyor, durduk yerde! Hayat ağlamaklı, hayat üzüntülü, hayat suskun ve ızdırapta. Ses çıkaramıyor ki sen benim için ne yaptın desin.
Bir dillense de konuşsa:
"Ben mi dedim savaşın diye, ben mi dedim yakın yıkın dünyanızı, ben mi dedim düşünmeden karar verin diye,size ihaneti,sahtekârlığı ben mi önerdim, ben mi!"
Utanmasak neden ölümlüyüz diyecekler, hayatı suçlayacaklar...
Yaşamayı bilseniz oysa, herkese sevgiyle, samamiyetle baksanız bir sorun yok. Tamam istediğin kadar iyi ol kötüler bitmez dersin. Siz gül olduktan sonra onlar sizin dikenleriniz olur. Sizlere zarar veremez, ancak sizin koruyucunuz olurlar. Onlara da sevgiyle bakmayı bilin.
Unutmayın bu hayat sizden asla özür dileyecek değildir. Bu yazıyı okuduysanız siz hayattan özür dilemeyi deneyin lütfen. Artık nefret yerine sevmeyi deneyin. Sinirlendiğinizde küsmek, hiddetlenip şiddet doğurmak yerine affetmeyi deneyin.
Sevgiyle Kalın.
B.Bahadır-Kasım 2007
