Bir zaman gelmiştir. Kendinizi en yalnız ve çaresiz hissettiğiniz. Koskoca dünyadan taştığınız bir gün.
Hiç bir şey yalnızlığınızı dindiremez. Yarin sıcak kollarına hasretsiniz.
Yalnızca Allah'a el açıp dualar etmekle gözyaşlarına boğulmakla, zaman zaman sebepsiz yere düşünüp ağlamakla geçer.
O kadar çaresizken hiç bir söz dindirmez sizin yürek çırpınışlarınızı, bazen kaybolmuş gibi, bazende herkes içinde sanki dışlanmış ya da ne bileyim farklı bir yaratıkmış gibi hissedersiniz kendinizi...
Özlemişsinizdir. Sınırlar çiziyorsunuz durmadan sınırı yok dediğiniz yollara..
Hiç hesapta olmayan düşünceler alır aklınızı. Yarin gözlerini anımsadıkça dinamitler patlatırlar beyninizde. Başınız ağrır. Seslenirler size duymazsınız.
Hiç bu kadar sevdiğinizi bilmiyordunuz o gitmeden önce veya siz sınırlarını zorlamadan bu sevginin.
Bazen sevdiğinize bazen sevildiğinize pişman olup, "keşke"ile başlayan cümle dizilerini kurarsınız.
Sonra da "hayır Ne olur Allah'ım sayma keşkelerimi" diye pişman olur "iyiki"
dersiniz. Bu aşktır. Aşkın kuralı bu. Acısız yaşanmış olanların hiçbirisi aşk değildir.
Gül güzeldir ama dikenlidir. Gülü seviyorsan dikenini de sevmelisin ya; şimdi yari sevip zaman zaman doruğa çıkan ayrılık acısına katlanmayıp isyan etmek en büyük aşk suçudur..
Son söz olarak şunu söyleyelim:
"SENİ SEVİYORUM, SENDEN GELEN HERŞEYE KATLANIRIM,İSYANSIZ, KEŞKESİZ",
B.BAHADIR
